Ik las het verkiezingsprogramma van een partij die voor wereldvrede is en ik lachte cynisch. Wat een naïevelingen! Direct daarna dacht ik: waarom kan ik dit niet serieus nemen? Ik ben notabene mediator. Als ik al niet meer geloof dat mensen dichter bij elkaar kunnen komen, wie dan nog wel? Wat voor soort mediator ben ik dan? Nou, eentje die niet houdt van conflicten. Dat wil zeggen: ik hou er van als er uit die conflicten iets moois komt: nieuwe inzichten, hernieuwde en verbeterde samenwerking of een goede exit. Niet maar eindeloos doorvechten om het vechten.

Het mooiste vind ik het als ik mensen spreek die nog niet echt kansloos aan het ruziën zijn. Mensen die op tijd aan de bel trekken. Daar is natuurlijk behalve inzicht ook lef voor nodig. Je moet met elkaar aan tafel durven en je over kunnen geven aan een gesprek.

Overgave, hoe ziet dat eruit?

Moord

Ik nam met Pasen de trein naar Itali? en bracht een nacht door in Basel. Aanzien ik last heb van blessures en verkreukeld uit de trein kwam, boekte ik een massage bij het eerste adres dat ik online zag. Na een drankje langs de Rijn in de lente-avondzon, liep ik in de schemer naar het adres. Ik kwam bij een onopvallende grijze flat. Is het hier? In een woonhuis? Word ik straks vermoord? Ik belde aan. Het duurde even voordat ik respons kreeg en ik dacht al: ik kan maar beter gaan, wie weet wat me te wachten staat. Net toen ik weg wilde gaan hoorde ik iets door de intercom en ging de deur open. Ik kon niet meer terug. Op de eerste verdieping kwam ik in een gang die goed zou passen in een thriller.

Roze slippers

Een Thaise vrouw deed open. Ze gaf me groene thee en roze slippers. Het ijs brak toen zij hoorde dat ik op weg was naar Itali?. Zij had daar ook gewoond, maar nu was ze gescheiden en werkte ze hier. ?Het is zwaar, maar ik ben wel gelukkiger?. We spraken Italiaans en lachten: kijk ons hier zitten; een Nederlandse en een Thaise die binnen een mum van tijd in een persoonlijk gesprek zitten.

Daarna trok ze mijn ledematen een uur lang uit elkaar, was ik twee centimeter langer en voelde ik me herboren. Ik dacht: wat is het toch mooi als onbekende mensen elkaar iets kunnen geven. Zij gaf me de rekening. Ik was blij met mijn durf en overgave. Ik omhelsde haar. Later die avond viel ik een een diepe, vredige slaap.

Frederique de Jong