De één wil eerst denken.
De ander wil eerst dóén.

De één ziet risico’s.
De ander ziet kansen.

De één bewaakt structuur, kwaliteit en continuïteit.
De ander snelheid, groei en ondernemerschap.

In veel founder-teams ontstaat precies hier de breuklijn.

Niet omdat ze slecht samenwerken.
Maar juist omdat hun kwaliteiten ooit perfect aanvullend waren.

Tot de druk toeneemt.

Dan verandert complementair gedrag langzaam in een negatieve dynamiek:
• hoe meer de één controleert,
• hoe meer de ander versnelt;
• hoe sneller de ander gaat,
• hoe meer de eerste gaat corrigeren.

En ineens gaat het gesprek niet meer over strategie, geld of besluitvorming.

Maar over iets veel fundamentelers:

“Vertrouw je mij nog?”
“Sta ik er alleen voor?”
“Mag ik mezelf nog zijn in deze samenwerking?”

In mediation zien wij vaak dat founders blijven discussiëren over de inhoud, terwijl het echte probleem inmiddels in het patroon zit.

De doorbraak ontstaat meestal pas wanneer beide ondernemers niet langer proberen elkaar te veranderen, maar samen leren kijken naar de dynamiek waar ze in vastlopen.

Want achter controle zit vaak angst om grip te verliezen. En achter snelheid zit vaak angst om beperkt of afgewezen te worden.

Het echte gesprek begint wanneer dat bespreekbaar wordt.

Niet:
“Jij bent te dominant.”
“Jij bent te impulsief.”

Maar:
“Wat gebeurt er eigenlijk in jou wanneer ik dit doe?”
“Wat probeer jij te beschermen?”
“Wat heb jij van mij nodig om vertrouwen te voelen?”

Precies daar ontstaat weer beweging.

Want succesvolle partnerships hebben meestal niet twee dezelfde founders nodig.

Maar wel twee founders die elkaars verschillen leren verstaan.

Annemarie van Raay